En de weken kabbelen voorbij op de busdienst. Gemiddeld zit ik op zo'n 10 passagiers op mijn dienst van 3 uur en veel bekenden... dus vaste instappers. Maar... deze weken ook weer een nieuwe mevrouw met ook een rollator maar nu in de kleur rood. Ik ben nu bekend met 3 modellen en kleuren al hoewel sommige zijn slecht inklapbaar dus moeten ze maar zo los mee op de rem en klem tussen een stoel.
Ik schat haar ook zo rond de 80 maar ze is best nog bij de tijd. Ze gaat naar haar jongere broer (77) op 't-Loo om even bij te kletsen met wat koffie... gezellig hoor. Dan komen in de bus de gesprekken vanzelf opgang vooral bij mensen die alleen zijn, die snakken naar wat aandacht en aanspraak. Ja.. door de week had ze wel wat aanloop en babbeltjes maar 's zondags was het wel een verschrikking. Ze woont in Wezep langs onze route. Dan zat ze de hele dag op de zondag achter de vensterbank planten wat te verdrogen zoals ze dat noemde. En jawel toen kwam het... als het niet te koud weer was dan ging ze weer naar de kerk.
Nou ben ik alert op gesprekken over geloof, politiek of geld want dat zijn geen bus discussies maar zij vertelde het volgende: "Ze vond de kerk dan nu wel een uitje, de diensten waren niet meer zo lang en somber als vroeger. Na de dienst was er nu gelegenheid voor koffie en elkaar te ontmoeten. Ze werd gehaald en gebracht bij storm en regen, anders ging ze met de rollator. Ach vroeger was dat heel anders, haar vader was nogal zeer streng in de leer en thuis mochten ook geen gezangen worden gezongen alleen maar psalmen. Ze gruwde er nog van. Als "tiener" ging ze stiekem niet meer naar de kerk maar naar de Leemkuil achter Wezep. Maar wel eerst langs de kerk om op het bord te kijken welke psalmen er gezongen werden dan kwam ze "gewapend thuis" met antwoorden bij pa. Ach de man moest eens weten wat we allemaal deden op de zondag." Bij dit verhaal glommen haar ogen nog steeds van haar ondeugende jeugd zag ik in de grote passagiersspiegel.. Zo'n gesprek is makkelijk op gang te houden door "ja of ja ja" te zeggen, dat voelt aan dat ik intens mee leef. Ik vind altijd dat de halte waar ze uitgaat stappen te vroeg komt. Heerlijk deze verhalen. Maar ook die rollators hebben hun nadelen, behalve dat ze plek innemen is het ook een heel gedoe met in- en uitstappen en dat kost tijd want ik ben altijd behulpzaam hiermee. Ik ben de laatste drie weken niet meer op tijd bij het station in Wezep aangekomen met al die "karren". Ook de renovaties van de woningen nabij het Meidoornplein met wegafsluitingen spelen hierbij een rol in de tijdsdruk. Zal blij zijn als ook dit voorbij is.
Ook wassen wij als vrijwillig chauffeur bij de busvereniging een van de busjes op de zaterdag. Alle drek, gratis verkregen op de route, eraf en van binnen weer lekker fris maken. Gemiddeld zijn we 2x per jaar aan de beurt. Wat wel triest is dat op de maandagmiddag de bus van buiten weer net zo vies is als op vrijdagavond ervoor. Onbegonnen werk eigenlijk.
Ik zag op een buurtbuspagina van collega's die 10 jaar bestonden de chauffeur helemaal ingepakt zitten tussen kleine taartjes met 10 jaar erop. En nog volle doosjes op voorraad ook.
Dat heb ik niet mee gemaakt, wel pennen gratis bij het invullen van een enquete jaren geleden.
Ook zag ik op een bus-site van "antieke" bussen de modernste technieken. Bij een frontstuurbus schoof je het hele motor gedeelte naar buiten dan konden de monteurs er goed bij. Bij de streekbussen tegen woordig zit alles achterin.
In maart hebben we weer de algemene leden vergadering van de "club" en ik ben benieuwd hoe de status is van electrisch bus rijden. We hebben dan nog maar 9 maanden te gaan voordat de intenties van de steekvervoerder Keolis uitgevoerd gaan worden. Ik doe geen voorspelling maar het is echt wel (te) hoog gegrepen.
En zoals gebruikelijk weer de hartelijke groeten van Gerda en tot gauw op dit blogje
Geen opmerkingen:
Een reactie posten