Het (oude) cafe-restaurant tegenover het station te Wezep op de stationsweg 110
Vanaf 2010 in verkoop (ook al verkoop bij bieden geweest maar zonder succes) via Makelaardij Drieklomp voor Euro 725.000,- kosten koper. Gebouwd in de jaren 1956/1957.
De interieur foto's van heden geven aan dat er in al die jaren niet veel veranderd is binnen.
Deftig noemen we dit "gedateerd". Verwarming dmv gaskachels en heet water met geisers. Ook hier en daar wat achterstallig onderhoud dus de nieuwe eigenaar heeft nog wel wat kosten voor de toekomst maar dan heb je ook wat, een stukje nostalgie waarbij de treinen zowat over de tafels rijden en 5.655 m2 grond. Het pand zelf is ongeveer 232m2
Klik op de foto's voor een vergroting
Dat interieur ziet er nog net zo uit als vroeger, alleen de voordeur weer van het nachtslot doen en we kunnen weer verder gaan waar we gebleven waren voordat voorgoed de deuren gesloten werden. Prachtig toch.....! Wij van de buurtbus kennen alleen maar de voorkant maar hier zijn plaatjes van de zij- en de achterkant.
De laatste eigenaar-uitbater was Jan Bosch. De voorvaderen van Jan zijn naast de spoorwegovergang een koffiehuis begonnen. Wat is een station zonder koffie..niet ? Jan zijn grootvader was stationschef op het station in 1863 en eigenlijk waren alle "Boschjes" spoorhazen. Op de oude foto's van het station Wezep is het eerste koffiehuis nog te zien, het stond op de plek waar nu de voortuin is. Jan moest al vroeg in zijn jeugd meehelpen en werd met enige drang van zijn vader gemaand om meubelmaker worden want daar zat wel brood in. De school wel afgemaakt maar nooit meubelmaker geweest, hij bleef hangen in de bediening in het koffiehuis. In 1956 nam hij met zijn broer Karel het koffiehuis over en werd er een nieuw restaurant (het huidige) gebouwd.
Behalve treinreizigers maakten ook fietsers die dagtochtjes reden gebruikt van het restaurant. Iedereen wilde zo dicht mogelijk op het terras aan de weg zitten. De weg was nog van zand met grind dus met droog weer een stuifboel als er een automobiel langs kwam maar dat deerde de terrasbezoeker absoluut niet.
De broers zetten steeds meer gerechten op de kaart en altijd stond er wel een grote pan soep op het fornuis te trekken en ook een spiegeleitje of een karbonade was geen probleem. De zaak Bosch draaide jaren achtereen goed totdat Jan zijn vrouw, Jo, een hersen- en hartinfarct kreeg. Het werk kon toen niet meer gedaan worden en de kinderen hadden geen belangstelling voor het bedrijf. De deuren gingen dicht en Jan bleef er gewoon wonen met zijn vrouw. Af en toe was er wel eens een besloten partijtje of feestje in de zaak maar daar bleef het bij.
In de oorlogsjaren was het vaak gevaarlijk rondom De Zeuven Heuvels ivm overslag van militaire tanks en pantsermateriaal dat zo snel mogelijk naar de Prinses Margriet kazerne moest voordat de Engelsen er lucht van kregen. De kazerne (niet onder de huidige naam) werd in de oorlogjaren gebouwd door de Duitsers en de werklieden dronken vaak koffie in zijn cafe.
Ook in de weekenden zochten zij en de duitse militairen vertier in de zaak van de familie Bosch. Er was verder in Wezep toen niet veel te doen.
Het grote spoorwegongeluk had bij Jan nog heel lang indruk gemaakt (zie vorige Blog)
De chauffeur van de vrachtwagen lag na de aanrijding met de trein onder zijn voertuig en ondanks de brand heeft die het overleefd. De hitte was toen zo groot dat de naast gelegen houten huisjes begonnen te schroeien. Toen dit verhaal hierboven werd opgetekend door Aart Veldman was Jan al 81 jaar en ik dacht dat het boek uit eind 80 begin 90-er jaren was.
En nu staat het pand te koop. Hopelijk blijft het karakter behouden voor de toekomst dan kunnen we als buschauffeur er nog lang van genieten, misschien met een kop koffie op het terras zoals vroeger, wachtende op de treinen met passagiers.
Niks is veranderd ten opzichte van latere foto's dus heden.
Gegevens en foto's zijn van Funda en Wezep in oude ansichten (archief Henri Wolf)
Ook heb ik gebruik gemaakt van een boek van Aart Veldman + de foto's om een stukje nostalgie op onze buurtbuslijn blog aan te vullen.
Groeten van Gerda Brijn en tot het volgende (blog) verhaal over de buurtbus Lijn 514





























