WEEK 18 De bus (deur) en de slager.

De busdeur(en) willen nog wel eens vastlopen op de stoepranden (perrons heet dat deftig) bij sommige haltes. Vooral in Elburg is dat een probleem

bij verschillende haltes. We kennen de plekjes wel.

Je houdt er wel rekening mee dus niet te strak langs de hoge stoep bij deze haltes maar soms gebeurd dat toch wel eens…. 1x per jaar…. ha ha..!

Ook deze keer bij mij in Elburg-Centrum richting Wezep. Door de tegemoet komende streekbus moest ik wat meer naar de kant bij de halte. Er moest een passagier hier uit en de opening van de deur was opeens een heel dun spleetje daar kon de dame in kwestie echt niet doorheen, hoewel geschat, ze maatje 36 had dus niet echt dik. Deuren weer dicht doen, iets van de kant af rijden en toen was het probleem opgelost. Er stapte daar ook een bejaard echtpaar in mijn bus met een vier rittenkaart met bestemming het park in ‘t-Loo. Ze waren wezen “shoppen” in Elburg en hadden een weekje vakantie op de Veluwe. Allebei “Drees trekkers” zoals hij dat noemde. Elburg vond hij wel een heel aardig plaatsje alleen wel weinig slagers in het stadje. Hij had er maar een gezien. Ik kon hem vertellen dat er heel vroeger wel tien waren en later terug gegaan naar vier en inderdaad, nu nog maar een.
Hij had vroeger ook een slagerij gehad in Amsterdam (in Oud-Zuid voor de liefhebbers) samen met zijn oudere broer. Maar daar viel jaren geleden al geen droog brood meer in te verdienen door de scherpe prijzen van de supermarkten in vleesartikelen maar dat is vlees van niks hoor gaf hij snel als conclusie erbij. Zijn broer was al eerder uit de zaak gestapt en was weer terug gekeerd naar zijn vroegere beroepsopleiding namelijk schoenmaker.

Kijk dan wordt het gelijk spannend vond ik… slager… schoenmaker…. soms koop je wel eens een biefstukje uit de reclame die je eigenlijk beter gelijk onder je schoen had kunnen spijkeren.. hi hi..!

De echte"slager" van vroeger

Zijn echtgenote zei niet veel maar knikte des te meer van ja alsof ze een herbeleving had van die tijd. Ja.. ging de man verder, hij deed een schoenmakerij als zetbaas in Steenwijk want daar zijn we geboren maar ook dat liep niet zo lekker. Mijn broer was wel makkelijk hoor, altijd al geweest, want als het mooi weer was dan deed die de zaak gewoon dicht en ging vissen. Dus dat Steenwijk avontuur liep niet goed af en hij ging weer terug naar Amsterdam en hij werd tramconducteur, dat beroep bestond toen nog. Maar dat beviel toch niet vond die en hij solliciteerde naar een baan in het rijksmuseum als suppoost.

En zei de vrouw opeens, weet je wat die op het sollicitatie formulier had ingevuld als hobby? Nee dat wist ik niet maar het werd wel steeds spannender hoor.

 

De suppoost tijdens werkuren

“Kuieren” of te wel “wandelen” en hij werd nog aangenomen ook. Nou de oudere broer had tot zijn pensioen daar in dat museum op een stoel gezeten naast wat schilderijen en als die bleef zitten dan kon die ook niks stuk maken. De ex. slager gaf nog als melding door dat zijn broer erg “handig” was… want wat zijn ogen zagen maakten zijn handen kapot. Die broer ging ook eens verhuizen in Amsterdam en hij en zijn vrouw kregen een ander flatje ergens in Osdorp. Nou hield die niet van behangen dus alles witten en wat doet die sufferd, eerst de vloerbedekking erin en toen sauzen. Gaat die de huishoudtrap verplaatsen met de emmer witsel er nog op en ja hoor pleurt die emmer eraf, alle verf over dat nieuwe tapijt, hij schrok zo dat die een stap achteruit deed maar daar stond nog een volle emmer met sop en dat ging weer over het tapijt met die verf heen.

Ach had die tegen moe gezegd…. is het gelijk weer schoon..! Nou we hebben wat te stellen gehad met mijn broer. Voor vier jaar terug is die overleden, zijn vrouw was al eerder gegaan.

Helaas kwam de halte in ‘t-Loo van het park in zicht en eigenlijk veel eerder dan ik gewild had en ze stapten uit. Ik wenste ze nog een fijne vakantie en vond het jammer dat ik het vervolg verhaal niet kon aanhoren want met die “broer” zal nog wel het een en ander beleefd zijn. Slager, schoenmaker, conducteur en suppoost….. wat een breed vakgebied, heerlijk toch!

En als je dan verder rijdt naar het NS station in Wezep zie je in gedachten die “broer” stuntelig bezig zijn terwijl de man al lang naar de eeuwige jachtvelden is gegaan. Ik had nog lang binnenpretjes.

Mooi beroep hoor vrijwillig buschauffeuze. De verhalen liggen niet alleen op straat maar ook in de buurtbus. Je moet maar net je passagiers treffen uit de oude doos en die het willen vertellen. Met wat aanmoedigingen lukt dat meestal wel maar uitsluitend als ze nog de enige passagier zijn in de bus. Met plezier schrijf ik deze verhalen dan ook op mijn BLOG.

Onze collega Jenny vindt het 'beroep vrijwillig" chauffeuze ook zo leuk. Op koninginnedag van dit jaar reed ze haar extra rondjes met de buurtbus in Wezep. Een paar leuke foto's waren te zien op de Locourant (internet). Bij deze twee kiekjes hieronder neergezet. 

De foto's zijn gemaakt door:  Alida Bosma    

Groeten van