...en Gerda wist het, voor het weekend komt Henk nog met zijn vakantiebericht..!
Maar met plezier plaats ik de belevenissen hier op mijn blog.
Een vulkaan en een schildpaddenstrand
zaterdag, 05 november 2011
De laatste dagen waren heel bijzonder dagen: we bezochten een vulkaan (de Bromo), we suisden de helling af en 's avonds zaten we aan het schildpaddenstrand. We zagen hoe een reuzenschildpad eieren legt.
Zonsopgang boven de Bromo
Het moet een prachtig gezicht zijn om de zon te zien opgaan boven de vulkaar de Bromo. We hebben het niet gezien, want het was een beetje bewolkt. Toch was het de moeite waard om ernaar toe te gaan. Het begon ermee, dat we 's nachts om 12 uur moesten opstaan. Na de koffer en de rest van de bagage naar beneden te hebben gebracht, konden we na een kop koffie gekregen te hebben met de minibus gedurende een 2½ uur durende rit naar de top van de Bromo rijden. De middernachtelijke autorit was al iets bijzonders, omdat het toen vrij rustig op de weg was. Totdat we op een pas geasfalteerde en verbrede weg kwamen, waar heel veel vrachtverkeer was. Er werd volop ingehaald en dat ging vaak maar net.
Het laatste stuk was een al maar kronkelende weg naar boven met bijna geen tegenliggers. Het laatste stuk van een paar kilometer moest per jeep worden afgelegd, omdat dit gedeelte erg slecht wegdek heeft. Tenslotte moesten we nog een pad omhoog lopen en dat in het donker! Ik had geen zaklamp bij me (niemand van de groep, want het was niet verteld) en we moesten het dus doen met het ene zaklampje van de gids. We werden ook nog eens omringd door mannen met paardjes, die steeds maar probeerden om je omhoog te laten brengen op een paard. Erg hinderlijk.
Eenmaal op de top was het nog steeds donker, maar langzamerhand werd het lichter. Het was heel sfeervol, temeer omdat de Indonesiërs wanten aanhadden, een sjaal omhadden en in een kleed gewikkeld waren. Kou zijn ze niet gewend. Wij waren gewaarschuwd voor lage temperaturen (rond 10°) en we hadden er ook rekening mee gehouden.
De lucht kleurde heel mooi en uiteindelijk zagen we toch een streepje zon door de wolken. In ongeveer een half uur was het licht!
De terugtocht ging net zo, maar gelukkig was er geen zaklamp meer nodig. We konden ook nog een wandeling maken in de "zandzee", een uitgestrekte kale vlakte op de Bromo.
Naar de volgende bestemming De tocht, die toen volgde, was heel goed te doen. Ik denk, dat ik van de 25 kilometer er niet eentje gefietst heb. Vanaf de Bromo was het zo steil dalen, dat er voortdurend in de handremmen moest worden geknepen. En de uitzichten waren adembenemend mooi, hoewel je er tijdens de afdaling niet veel oog voor had, omdat je de ogen bij de weg moest houden. Maar af en toe stopten we om te genieten. Toen we afdaalden was het vals plat, maar dan andersom. We hoefden dus nog steeds niet te trappen. Een makkie deze tocht; eindelijk een keer.
Naar het schildpaddenstrand
De daarop volgende dag hadden we weer een prachtige tocht. Nauwelijks klimpartijen, maar daarentegen een heel slecht wegdek. We moesten steeds kuilen en gaten in de weg ontwijken. Maar de route vergoedde alles. We kwamen door prachtige rubber- en cacaoplantages. Natuurlijk werd er gestopt en uitleg gegeven. We moesten zelfs een riviertje oversteken door het water. Ik ben er een beetje trots op, dat ik met droge voeten aan de overkant kwam. Er moest even flink doorgetrapt worden, omdat de wielen in de kiezels wilden wegzakken. Bijna alle anderen moesten afstappen en hadden dus natte voeten.
Daarna zagen we nog, hoe er palmsuiker wordt gemaakt. Het smaakte heel lekker. En na de lunch werden de fietsen op het vrachtwagentje geladen, want we werden vervoerd met een jeep, omdat het wegdek nog slechter werd. We hebben ook nog een stuk van deze route door het oerwoud gelopen.
De zorg voor jonge schildpadjes
's Avonds om een uur of acht gaan we onder leiding van de gids van het natuurreservaat naar het strand. We moeten in stilte wachten, totdat er van een van de medewerkers een seintje komt, dat er een schildpad op het strand is gekomen om eieren te leggen. Na het eerste ei mogen we met z'n allen (ongeveer twintig man) komen kijken. Dan gaat de schildpad gewoon verder. Het is een heel bijzonder gezicht: een schildpad van ong. 75 cm. breed, die in een kuil eieren legt: de een na de ander. Pas als hij er 152 gelegd heeft, stopt hij. Ondertussen zijn de eieren al uit de kuil gehaald. Dan bedekt de schildpad zijn kuil. En na een heel ritueel gaat zij weer het water in. Dit hebben we helemaal gevolgd.
Jonge schildpadjes
De eieren worden in zand ingegraven in een schuur. Na enige tijd komen ze uit, dan kruipen de schildpadjes uit het zand. Uiteindelijk worden ze op het strand uitgezet. Dat hebben we vanmorgen gezien. Een grappig gezicht: 50 schildpadjes, die automatisch de weg weten naar de golven, zonder dat het ze verteld is.
Een bijzondere ervaring, die ik niet graag gemist zou hebben.
Plan
- Bezoek aan een koffieplantage
- Bezoek aan een vulkanisch zwavelmeer
………….en de overtocht naar Bali!
Henk, ik heb zelf wat foto's toegevoegd om het geheel wat op te fleuren en een toevoeging hoe kleine schildpadjes in een ei komen..ha ha...ik hoop dat de mop niet "TE" is.. je weet maar nooit ...Wezep..!
Gerda
Geen opmerkingen:
Een reactie posten