Op de rit naar station 't-Harde staat in Elburg een opa met familie langs de weg. Er wordt gezwaaid dus die willen mee. Alleen opa stapt in de andere wachtende is een zoon met een kleindochtertje, ze zwaaien opa uit. Hij heeft een vier-rittenkaart en krijgt van mij zijn tweede stempel. "Ik moet er in 't-Harde uit, ik roep wel stop" zegt hij in het dialect wat ik zonder problemen kan verstaan maar niet kan schrijven. Hij heeft zich achter mij genesteld en begint te praten. Hij was op de verjaardag van zijn zoon geweest. "Dat kan je wel merken denk ik" merkte hij op. Nou het was ook wel te ruiken, een gezellige Bols lucht hing om hem heen. Ja zijn vrouw was al jaren geleden overleden en hij woonde nu alleen en een verjaardag was dan weer eens een leuk uitje. Ach het zat hem niet mee want zijn zoon woont nu samen met een vriendin. Ja die zoon was helaas gescheiden van zijn eerste vrouw. "Die ex.schoondochter komt nog altijd bij me, een beste vrouw, ze doet mijn was en sopt eens in de zoveel tijd de binnenboel en buitenboel" ging hij verder.
"Nee ik kan goed met haar, een best mens en prima werken".
Hij had voordat de scheiding werd uitgesproken nog met zijn zoon gepraat en gevraagd van zou je dat allemaal wel doen? Ach had de zoon toen gezegd, ik ben geen koeiestaart die alsmaar voor hetzelfde gat hangt. Opa kreeg weer een daverende lach toen hij het vertelde en ik moest het stuur van de bus extra vastpakken om niet om te rollen van het lachen.
Opa zat helemaal op de praatstoel en had het helemaal naar zijn zin in de bus. De halte in 't-Harde waar hij eruit wilde kwam dan ook eigenlijk veel te vroeg voor hem. Nadat die was uitgestapt was het akelig stil in de bus op het laatste stukje naar het station.
Gerda Brijn
Geen opmerkingen:
Een reactie posten